خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از رنج و گریه‌های خود سخن می‌گوید و خود را به شمعی تشبیه می‌کند که بدون سوز و عشق تو، نمی‌تواند به زندگی ادامه دهد. او از این که بدون حضور معشوق، به خود نگریسته، ابراز پشیمانی می‌کند.
این متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و بیشتر مناسب نوجوانان و بزرگسالان است. همچنین، استفاده از تشبیهات و استعاره‌های شعری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۱۳ - بر خویش بسی چو شمع بگریستهام
بر خویش بسی چو شمع بگریستهام
تا بی تو چرا به خویش نگریستهام ۱
بی سوز تو چون شمع فرو مردم من
چون شمع مگر ز سوز میزیستهام ۲
تا بی تو چرا به خویش نگریستهام ۱
بی سوز تو چون شمع فرو مردم من
چون شمع مگر ز سوز میزیستهام ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲ - ای جان و دلم به جان و دل مولایت
گوهر بعدی:شماره ۱۴ - کارم که چو زلف تو مشوش دارم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
