خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر از صبح می‌خواهد که با دمیدنش غم‌هایش را پراکنده نکند و اگر قصد آسیب زدن دارد، بر او ضربه نزند. همچنین اشاره می‌کند که گریه‌هایش بی‌اثر شده و از صبح می‌خواهد که به رنج‌هایش نخندد.
متن دارای مفاهیم عاطفی عمیق و اندوه‌آلود است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۲ - ای صبح مرو دم پراکنده مزن
ای صبح مرو دم پراکنده مزن
گر تیغ کشی بر من افکنده مزن ۱
از هر مژه سیلی دگرم میریزی
آبت ببرد گریهٔ من، خنده مزن ۲
گر تیغ کشی بر من افکنده مزن ۱
از هر مژه سیلی دگرم میریزی
آبت ببرد گریهٔ من، خنده مزن ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱ - آوازِ خروس صبح در سمع افتاد
گوهر بعدی:شماره ۱۳ - ای صبح چرا اسبِ ستیز انگیزی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
