خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
در این متن، شاعر از زیبایی‌های طبیعت مانند گل، گلاب، باد صبا و خنده‌ای مانند پسته سخن می‌گوید و از ناز و ادای باد صبا که مشک می‌افشاند، یاد می‌کند.
متن دارای مفاهیم شاعرانه و استعاری است که برای درک بهتر، به سطحی از بلوغ فکری و ادبی نیاز دارد. کودکان زیر 12 سال ممکن است در درک عمیق این مفاهیم مشکل داشته باشند.
شماره ۱۳ - گل بین که گلابِ ابر میدارد دوست
گل بین که گلابِ ابر میدارد دوست
وز خنده چو پسته مینگنجد در پوست ۱
تا بادِ صبا بر سرِ گل مُشک افشاند
مینازد از آن باد که اندر سرِ اوست ۲
وز خنده چو پسته مینگنجد در پوست ۱
تا بادِ صبا بر سرِ گل مُشک افشاند
مینازد از آن باد که اندر سرِ اوست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲ - در پیش رخ تو آفتاب افسانهست
گوهر بعدی:شماره ۱۴ - گل گفت که رفتنم یقین افتادست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
