این متن به توصیف لحظه غروب خورشید و آغاز شب میپردازد، زمانی که فرشته خواب ارواح را به سوی عالم روحانی هدایت میکند. در این عالم، روح به شهری از رویاها و زیباییهای بینهایت وارد میشود و از دغدغههای دنیوی رها میگردد. متن به زیبایی حالات روح در خواب و رهایی آن از بارهای دنیوی اشاره دارد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۹۴۳ - نماز شام چو خورشید در غروب آید
بِبَندد این رَهِ حس راهِ غَیب بُگْشاید ۱
به پیشْ دَرکُند ارواح را فرشته خواب
به شیوه گَلِه بانی که گَلِّه را پایَد ۲
به لامَکان به سویِ مَرغْزارِ روحانی
چه شهرها و چه روضاتِشان که بِنْمایَد ۳
هزار صورت و شَخصِ عَجَب بِبینَد روح
چو خوابْ نَقشِ جهان را ازو فروسایَد ۴
هَماره گویی جانْ خود مُقیمِ آن جا بود
نه یاد این کُند و نی مَلالَش اَفْزاید ۵
زِ بار و رَخْت که این جا بر آن هَمیلَرزید
دِلَش چُنان بِرَهَد که غَمیش نَگْزاید ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.