شاعر در این ابیات به ستایش معشوق میپردازد و بیان میکند که چهرهی او مانند خورشید است و بدون حضور او، هیچ چیز ارزش دیدن ندارد. او از معشوق میخواهد که به خود رحم کند و از او دریغ نورزد.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و ادبی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
شماره ۵ - ای کرده پسند از دو جهان چاره منت
حقّا که دریغ دارم از خویشتنت ۱
چون بیخورشید ذرّه را نتوان دید
بیروی تو در چشم کی آید دهنت ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.