غزل ۹۳۳ - میان باغ گل سرخ های و هو دارد

میانِ باغْ گُلِ سُرخْ های و هو دارد
که بو کنید دَهانِ مرا چه بو دارد ۱

به باغْ خود همه مَستَند لیک نی چون گُل
که هر یکی به قَدَح خورْد و او سَبو دارد ۲

چو سالْ سالِ نَشاط است و روزْ روزِ طَرَب
خُنُک مرا و کسی را که عیشْ خو دارد ۳

چرا مُقیم نباشد چو ما به مَجْلِسِ گُل
کسی که ساقیِ باقیِّ ماه رو دارد ۴

به باغْ جُمله شرابِ خدایْ می‌نوشَند
در آن میانه کسی نیست کو گِلو دارد ۵

عَجایبَند درختانْش بِکْر و آبِسْتن
چو مَریمی که نه معشوقه و نه شو دارد ۶

هزار بار چَمَن را بِسوخت و بازآراست
چه عشق دارد با ما چه جُست و جو دارد ۷

وجودِ ما و وجودِ چَمَن بِدو زنده‌ست
زِهی وجودِ لَطیف و ظَریفْ کو دارد ۸

چراست خارْ سِلَحْدار و ابرْ رویْ تُرُش؟
زِ رَشکِ آن که گُلِ سُرخ صد عَدو دارد ۹

چو آیِنه‌ست و تَرازو خَموش و گویا یار
زِ من رَمیده که او خویِ گفت و گو دارد ۱۰