این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و علاقهی عمیق خود به معشوق سخن میگوید. او از زیبایی و جذابیت معشوق، تأثیر عشق بر خود، و رضایت به هر نوع جفا از سوی معشوق صحبت میکند. شاعر از تشبیهات زیبا و تصاویر شاعرانه برای بیان احساسات خود استفاده میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از تشبیهات و استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد که معمولاً در سنین بالاتر یافت میشود.
غزل ۹۳۲ - مها به دل نظری کن که دل تو را دارد
که روز و شب به مُراعاتَتْ اِقْتِضا دارد ۱
زِ شادی و زِ فَرَح در جهان نمیگُنجَد
که چون تو یارِ دِلارامِ خوشْ لِقا دارد ۲
هَمیرَسَد به گَریبانِ آسْمانْ دَستَش
که او چو سایه زِ ماهِ تو مُقْتَدا دارد ۳
به آفتابِ تو آن را که پُشتْ گرم شود
چرا دلیر نباشد؟ حَذَر چرا دارد؟ ۴
چرا به پَنجه کَمَرگاهِ کوه را نَکَشَد
کسی که زَاطْلَسِ عشقِ خوشَتْ قَبا دارد ۵
تو خود جَفا نکُنی وَرْ کُنی جَفا بر دل
بِکُن بِکُن که به کِردارِ تو رِضا دارد ۶
چرا نباشد راضی بِدانْ جَفایِ لَطیف
که او طَراوتِ آب و دَمِ صَبا دارد ۷
در آتشِ غمِ تو همچو عودْ عَطّاریست
دلِ شریفْ که او داغِ اَنْبیا دارد ۸
خَمُش خَمُش که سُخن آفرینِ مَعنی بَخش
بُرونِ گفتْ سُخَنهایِ جانْ فَزا دارد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.