در این شعر، شاعر از زلف یار خود سخن میگوید که مانند مشک در هر سو پخش شده است و بیمهر است زیرا مانند هندو سیاه است. همچنین، به دلیل غارت جان و شتاب زیاد، شکسته و بر روی زمین افتاده است.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و توصیفی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات پیچیدهتر، آن را برای سنین بالاتر مناسب میسازد.
شماره ۴۷ - زلف تو که چون مشک به هر سوی افتاد
بی مهر از آن است که هندوی افتاد ۱
زان گشت چنین شکسته کز غارت جان
از بس که شتاب کرد بر روی افتاد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.