شماره ۴۷ - زلف تو که چون مشک به هر سوی افتاد

زلف تو که چون مشک به هر سوی افتاد
بی مهر از آن است که هندوی افتاد ۱

زان گشت چنین شکسته کز غارت جان
از بس که شتاب کرد بر روی افتاد ۲