شاعر در این ابیات از عشق و دلدادگی به معشوق سخن میگوید و بیان میکند که زلف و رخسار معشوق، جان او را نشانه گرفتهاند و در هر نفس، او را به جان میآورند. همچنین، شاعر از این که حتی سایهی زلف معشوق نیز او را از دیدن آفتاب محروم میکند، شکایت دارد.
محتوا شامل مضامین عاشقانهی عمیق و استفاده از استعارههای ادبی است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد.
شماره ۹ - زلف و رخِ تو که قصدِ جان دارندم
در هر نفسی کار به جان آرندم ۱
از سایهٔ زلفِ تو رخت چون بینم
کز سایه به آفتاب نگذارندم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.