شاعر از نداشتن دل و مشکلات پیش رو گله میکند و افسوس میخورد که عمرش را بیهوده صرف آرزوی محال کرده است. او آرزو میکند که اگر به وصال معشوق میرسید، این همه رنج نمیکشید.
متن حاوی مفاهیم عاطفی عمیق و ناامیدی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد یا تأثیر منفی داشته باشد.
شماره ۶۱ - من بی دلم و اگر مرا دل بودی
کی در پیشم این همه مشکل بودی ۱
کردم به محال عمر ضایع، وی کاش
از وصل تو جز محال حاصل بودی! ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.