در این متن شاعر به مخاطب توصیه میکند که اگر امید به وصال معشوق دارد، باید بداند که این امید ممکن است بیجا باشد. او پیشنهاد میکند که به جای تلاش بیفایده، عاجزانه بنشیند و از رسیدن به معشوق ناامید شود، زیرا دسترسی به او غیرممکن است.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، تم اصلی شعر حول محور ناامیدی و تسلیم است که ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
شماره ۲۰ - گر بندِ امیدِ وصلِ او بست ترا
بندیش که هیچ جای آن هست ترا ۱
عاجز بنشین و پای در دامن کش
در دامن او کجا رسد دست ترا ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.