این متن به فردی خطاب شده که مانند یک سرو بلند و مهرهای در بازی عشق است، اما از حقیقتِ گوهربار خالی است. شاعر به او توصیه میکند که هرگاه حقیقتی به دست آورد، آن را از دست ندهد و حفظ کند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و اخلاقی است که درک آن به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای ادبی ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
شماره ۱۹ - چو مهرهٔ مِهر بازی ای سرو سهی
چون از گهر حقیقتی حقه تهی ۱
هرگه که همی حقی به دست تو بود
زنهار چنان کن که ز دستش ندهی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.