شاعر در این متن بیان میکند که اگر از جان یا دل سخن بگوید، هر دو حیران و سرگردان میشوند. سپس اشاره میکند که اعتراف به عجز و ناتوانی ضروری است، اما او به حدی عاجز است که نمیتوان عاجزتر از این شد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایین ممکن است دشوار باشد. همچنین، نیاز به دانش پایهای از ادبیات و اصطلاحات عرفانی دارد.
شماره ۴۰ - گر جان گویم برآمد و حیران شد
ور دل گویم واله و سرگردان شد ۱
گفتی که به عجز معترف باید گشت
عاجزتر ازین که من شدم نتوان شد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.