شاعر از رنج و عذاب خود میگوید و بیان میکند که نه کفر و نه ایمان برایش باقی نمانده است. او احساس میکند که درمانی برای دردش وجود ندارد و به بیابانی بیپایان رها شده است.
متن حاوی مضامین عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، بیان ناامیدی و درماندگی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۳۹ - جانا زغمت بسوختی جان، ما را
نه کفر گذاشتی نه ایمان، ما را ۱
چون دانستی که نیست درمان، ما را
سر در دادی بدین بیابان، ما را ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.