در این متن، شاعر بیان میکند که در بیابانی که عقل راهگشا نیست، حتی اگر کوهها حرکت کنند، یک تکه کاه نیز حرکت نخواهد کرد. اگر به دنبال راهنمایی هستی، تنها چیزی که شایسته این بیابان است، آه و ناله است.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، تم یأس و ناامیدی موجود در متن برای سنین پایینتر مناسب نیست.
شماره ۳۲ - در بادیهای که عقل را راهی نیست
گر کوه درو،سیر کند کاهی نیست ۱
گر هیچ روندهای طلب خواهی کرد
شایستهٔ این بادیه جز آهی نیست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.