شاعر در این ابیات از عشق نافرجام و درد دوری از معشوق سخن میگوید. او بیان میکند که در این بیابان (زندگی) هیچ سرپناهی برای عاشق وجود ندارد و امید به وصال معشوق جز خیال و سودا نیست. اگرچه جان عاشق به معشوق تعلق دارد، اما این جان دیگر در این دنیا حضور ندارد. معشوق در دل عاشق جای دارد، اما دل عاشق دیگر با او نیست (احتمالاً به دلیل رنج عشق).
مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از استعارههای ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، پرداختن به موضوعاتی مانند ناامیدی و درد عشق نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۴ - این بادیهٔ تو را سری پیدا نه
پختن طمعِ وصل تو جز سودا نه ۱
جان عاشقِ تو، ولیک جان اینجا نه
تو در دلِ ما ولیک دل با ما نه ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.