خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر از گریه و اشک‌های خود به نیکی یاد می‌کند و معتقد است که اشک‌هایش ارزشمند و گوهربار هستند. او توصیف می‌کند که اشک‌هایش چنان گرم و پرحرارت هستند که باعث سرخ‌رویی او شده‌اند.
متن دارای مفاهیم عاطفی و ادبی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی عاطفی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های ادبی ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
شماره ۳۷ - از گریهٔ خود بسی نکویی دارم
از گریهٔ خود بسی نکویی دارم
وز گوهر اشک هر چه گویی دارم ۱
گلگونِ سرشک من چنان گرم رو است
کز گرم رویش سرخ رویی دارم ۲
وز گوهر اشک هر چه گویی دارم ۱
گلگونِ سرشک من چنان گرم رو است
کز گرم رویش سرخ رویی دارم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۶ - با دل گفتم بسی زیان میبینم
گوهر بعدی:شماره ۳۸ - شبرنگ خطت که رام افسونم بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
