شاعر از غم و اندوه مداوم خود شکایت میکند و از آتش و دودی که در سینه و دلش است گله میکند. او به روزهایی اشاره میکند که در گلخن پر از غم بوده و انگار وجود نداشته است.
متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و غمانگیز است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامناسب باشد. درک کامل این مفاهیم نیاز به بلوغ عاطفی دارد.
شماره ۲۲ - تا کی ز غم زیان وسودت آخر
در سینه و دل آتش ودودت آخر ۱
روزی دو درین گلخن پر غم بودی
انگار نبودهای چه بودت آخر ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.