در این متن، شاعر از ناآرامی و بیقراری دل خود سخن میگوید و بیان میکند که تنها زمانی آرامش مییابد که به جایگاه اصلی خود بازگردد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات فارسی دارد.
شماره ۲۰ - نه جان رهِ جان فزای خود یابد باز
نه دل درِ دلگشای خود یابد باز ۱
مرغِ دل شوریدهٔ من آرامی
وقتی گیرد که جای خود یابد باز ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.