شماره ۲۰ - زانگه که بقا روی نمودست مرا

زانگه که بقا روی نمودست مرا
هر لحظه تحیری فزودست مرا ۱

از بود و نبود من چه سودست مرا
چون میبندانم که چه بودست مرا ۲