شاعر در این متن از احساس گرفتاری، خستگی و سردرگمی در زندگی سخن میگوید و خود را مانند مرغی به دام افتاده توصیف میکند که در چرخهای بیپایان و بیثبات گرفتار شده است.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در متن برای درک و ارتباط بهتر، نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد حاصل میشود.
شماره ۱۰ - مائیم در اوفتاده چون مرغ به دام
دلخستهٔ روزگار و آشفته مدام ۱
سرگشته درین دایرهٔ بی در وبام
ناآمده برقرار و نارفته به کام ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.