در این شعر، شاعر از عشق عمیق و فداکاریهای خود سخن میگوید. او مانند شمع سوزان و گداخته شده و در نهایت، به دلیل نیافتن درمانی برای درد عشق، خود را به هیچچیز تبدیل کرده است.
مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد و نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد.
شماره ۴۵ - در عشق تو رازی و نیاز آوردیم
چون شمع بسی سوز و گداز آوردیم ۱
چون درد ترا نیافتم درمانی
کُلّی خود را به هیچ باز آوردیم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.