شاعر از تحول درونی خود سخن میگوید که مانند تبدیل سنگ به لعل است. او قطرههای باران را در شراب میبیند و دلش چنان برمیخیزد که دیگر آرام نمیگیرد، زیرا جان خود را بسیار فرو نشانده است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و پیچیدهای است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.
شماره ۴۰ - چون سنگ وجود لعل شد کانم را
در میبینم قطرهٔ بارانم را ۱
برخاست دلم چنان که ننشیند باز
از بس که فرو نشاندم جانم را ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.