شاعر در این متن از پرواز و گستردگی دل خود سخن میگوید که به همه سوی جهان رفته و در نهایت، هر دو جهان را به نقطهای بازگردانده است. این بیان میتواند نمادی از سفر روحانی یا عرفانی باشد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۳۲ - مرغ دل من ز بس که پرواز آورد
عالم عالم، جهان جهان، راز آورد ۱
چندان به همه سوی جهان بیرون شد
کاین هر دو جهان به نقطهای باز آورد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.