شاعر در این متن از حالتی از شیدایی و دلشکستگی سخن میگوید و از تفاوت میان گذشته و حال خود پرسش میکند. او به خداوند اشاره میکند که تنها او از حقیقت حالش آگاه است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاطفی است که درک آنها ممکن است برای سنین پایینتر دشوار باشد. همچنین، اشاره به حالتهای روحی پیچیده مانند شیدایی و دلشکستگی نیازمند سطحی از بلوغ فکری است.
شماره ۳۱ - امروز چو من شفیته و مجنون کیست
بر خاک فتاده، با دلی پرخون، کیست ۱
این خود نه منم، خدای میداند و بس
تا آنگاهی که بودم و اکنون کیست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.