شاعر در این ابیات از عمری که به امید و آرزو گذرانده و در فکر معاش روز و شب بوده است سخن میگوید. پس از تجربههای فراوان و رنجهای بسیار، سرانجام از آرزوها دست کشیده و به سکوت و قناعت روی آورده است.
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۸ - عمری به امید در طلب بنشستیم
در فکرت کار روز و شب بنشستیم ۱
صد بحر چو نوشیده شد از غیرت خلق
لب بستردیم و خشک لب بنشستیم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.