خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
در این متن، شاعر بیان می‌کند که گاهی از چیزهای نو و گاهی از چیزهای قدیمی سخن میگویند، و گاهی از بایدها و نبایدها صحبت می‌کنند. با وجود این که فرصت کم است، اما از روی لطف و محبت، با زبان خودمان با ما سخن میگویند.
متن دارای مفاهیم عمیق ادبی و عرفانی است که درک آن به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات فارسی نیاز دارد.
شماره ۴۲ - گاهی ز نو و گه ز کهن میگویند
گاهی ز نو و گه ز کهن میگویند
گاهی ز کن و گه ز مکن میگویند ۱
هر چند فراغتیست لیک از سرِ لطف
با ما به زبان ما سخن میگویند ۲
گاهی ز کن و گه ز مکن میگویند ۱
هر چند فراغتیست لیک از سرِ لطف
با ما به زبان ما سخن میگویند ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۱ - آن روز که آفتاب انجم میریخت
گوهر بعدی:شماره ۴۳ - در عالم جان نه مرد پیداست نه زن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
