این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق عمیق و پایدار خود به معشوق سخن میگوید. او از جدایی ناپذیری عشق خود از وجودش و از تأثیرات عمیق این عشق بر روح و جانش صحبت میکند. شاعر همچنین از مفاهیمی مانند فداکاری، عشق بیپایان و وابستگی روحی به معشوق استفاده میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند فداکاری و عشق بیپایان نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارند تا به درستی درک شوند.
غزل ۷۷۸ - از دلم صورت آن خوب ختن مینرود
چاشْنیِّ شِکَرِ او زِ دَهَن مینَرَوَد ۱
بِاللَّهْ اَرْ شور کُنم هر نَفَسی عیب مَکُن
گَر بِرَفت از دلِ تو از دلِ من مینَرَوَد ۲
بوالْحَسَن گفت حَسَن را که ازین خانه بُرو
بوالْحَسَن نیز دَرافتاد و حَسَن مینَرَوَد ۳
جانِ پروانهٔ مِسکینْ زِ پِیِ شُعلهٔ شمع
تا نَسوزد پَر و بالَش زِ لَگَن مینَرَوَد ۴
همه مُرغانِ چَمَن هر طَرَفی میپَرَّند
بُلبُل از واسطهٔ گُلْ زِ چَمَن مینَرَوَد ۵
مُرغِ جانْ هر نَفَسی بال گُشایَد که پَرَد
وَزْ امیدِ نَظَرِ دوست زِ تَن مینَرَوَد ۶
زن زِ شوهر بِبُرَد چون به تو آسیب زَنَد
مَرد چون رویِ تو بیند سویِ زن مینَرَوَد ۷
جانِ مَنْصور چو در عشقِ تواَش دار زدند
در رَسَن کرد سَرِ خود زِ رَسَن مینَرَوَد ۸
جانْ اَدیم و تو سُهیلیّ و هوایِ تو یَمَن
از پِیِ تَربیتِ تو زِ یَمَن مینَرَوَد ۹
چون خیالِ شِکَنِ زُلفِ تو در دل دارم
این شِکَسته دِلَم از عشقِ شِکَن مینَرَوَد ۱۰
گَر سَبو بِشْکَند آن آبِ سَبو کِی شِکَنَد؟
جانِ عاشق به سویِ گور و کَفَن مینَرَوَد ۱۱
حیلهها دانَم و تَلْبیسَک و کَژْبازیها
جانْ زِ شَرمِ تو به تَلْبیس و به فَن مینَرَوَد ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.