این متن دعایی است که در آن از خداوند درخواست میشود تا نیازهای بندگانش را برآورده کند، به آنها آرامش و سعادت ببخشد، و آنها را از دنیای فانی به سوی زندگی جاودانه هدایت کند. همچنین، از خداوند خواسته میشود تا بندگانش را در مسیر حق یاری کند و آنها را از گمراهی نجات دهد.
این متن دارای مفاهیم عمیق معنوی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. نوجوانان و بزرگسالان به دلیل داشتن تجربه و درک بیشتر از مفاهیم انتزاعی و معنوی، بهتر میتوانند با این متن ارتباط برقرار کنند.
غزل ۷۷۷ - ای خدایی که چو حاجات به تو بر گیرند
هر مُرادی که بُوَدْشان همه در بَر گیرند ۱
جان و دل را چو به پیکِ دَرِ تو بِسپارند
جانِ باقیِّ خوشِ شادِ مُعَطَّر گیرند ۲
بَندگانند تو را کَزْ تو توییشان مَقْصود
پایْ در راهِ تو بِنْهَند و کَمِ سَر گیرند ۳
تَرکِ این شُرب بگویند دَرین روزی چند
عِوَضِ شُربِ فَنا شَربَتِ کوثَر گیرند ۴
چون ستاره شبِ تاریک پِیِ مَهْ گردند
چو مَهِ چارده رُخْسارِ مُنَوَّر گیرند ۵
گَر بِمانَند یَتیم از پدر و مادرِ خاک
پدر و مادرِ روحانیِ دیگر گیرند ۶
چون بِبینَند که تَنْ لُقمهٔ گور است یَقین
جان و دل زَفْت کنند و تَنِ لاغَر گیرند ۷
بَس کُن این لَکْلَکِ گُفتار رَها کُن پس ازین
تا سُخَنها همه از جانِ مُطَهَّر گیرند ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.