غزل ۷۵۵ - شاه ما از جمله شاهان پیش بود و بیش بود

شاهِ ما از جُمله شاهان پیش بود و بیش بود
زان که شاهَنْشاهِ ما هم شاه و هم درویش بود ۱

شاهِ ما از پَرده­یی بر جانْ چو خود را جِلْوه کرد
جانِ ما بی­خویش شُد زیرا که شَهْ بی­خویش بود ۲

شاهِ ما از جانِ ما هم دور و هم نزدیک بود
جانِ ما با شاهِ ما نزدیک و دورْاَنْدیش بود ۳

صافِ او بی‌دُرد بود و راحَتَش بی‌دَرد بود
گُلْشَنِ بی‌خار بود و نوشِ او بی‌نیش بود ۴

یک صِفَت از لُطفِ شَهْ آن­جا که پَرده بَرگرفت
آب و آتش صُلح کرد و گُرگْ دایه­یْ میش بود ۵

جانِ مُطْلَق شُد زِ نورش صورتی کو جان نداشت
گشت قُربانِ رَهَش آن کَس که او بَدکیش بود ۶

نیست می‌گفتیم اَنْدَر هست گفت آری بیا
هست شُد عالَم ازو موقوفِ یک آریش بود ۷