این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از جمال و نور آفتاب به عنوان نمادی از عشق الهی و معنویت سخن میگوید. او از عاشقان میخواهد که به سوی این نور حرکت کنند و خود را در آن فنا کنند. شاعر همچنین از شمس تبریزی به عنوان نماد عشق و روشنایی یاد میکند و مخاطبان را به سوی او فرا میخواند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۷۵۴ - میخرامد آفتاب خوب رویان ره کنید
رویها را از جَمالِ خوبِ او چون مَهْ کنید ۱
مُردگانِ کُهنه را رویَش دو صد جان میدَهَد
عاشقانِ رَفته را از رویِ او آگَهْ کنید ۲
از کَفِ آن هر دو ساقی چَشم او و لَعْلِ او
هر زمانی میْ خورید و هر زمانی خَهْ کنید ۳
جانِبِ صَحرایِ رویَش طُرفه چاهی گفته اند
قَصدِ آن صَحرا کنید و نِیَّتِ آن چَهْ کنید ۴
نَک نشانِ روشنی در خیمهها تابان شُدهست
گوشِ اَسْپان را به سویِ خیمه و خَرگَهْ کنید ۵
آستانِ خَرگَهَش شُد کَهْرُبایِ عاشقان
عاشقان لاغَر تَنِ خود را چو بَرگِ کَهْ کنید ۶
در خُمارِ چَشمِ مَستَش چَشمها روشن کنید
وَزْ برایِ چَشمِ بَد را ناله و آوَهْ کنید ۷
شاهِ جانها شَمسِ تبریزیست وین دَمْ آنِ اوست
رُخ بِدو آرید و خود را جُمله ماتِ شَهْ کنید ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.