این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از ساقی میخواهد تا میافزاید، زیرا یاران و مهمانان رسیدهاند. او از میهایی سخن میگوید که اولیا و ابدال از آن چشیدهاند و در عالم ظاهر و باطن تأثیرگذار بودهاند. شاعر همچنین به زیبایی ساقی و عشق به او اشاره میکند و از تأثیر عشق در دریدن پردهها سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و شعری است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، مفاهیم عشق و محبت مطرح شده در آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۷۱۳ - ساقی زان می که میچریدند
بِفْزایْ که یارَکان رَسیدند ۱
مهمان بِفُزود میْ بِیَفْزا
زان خُنْب که اولیا چَشیدند ۲
زان میْ که زِبوشْ جُمله اَبْدال
در خَلْقْ پَدید و ناپَدیدند ۳
ای ساقیِ خوب شُکْرِلِلَّه
کانْ رویِ نِکوت را بِدیدند ۴
ای آتشِ رَخْت سوز عُشّاق
در عشقِ تو رَخْتها کَشیدند ۵
ای پَرده فروکَشیده بِنْگَر
کَزْ عشقْ چه پَردهها دَریدند ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.