خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از ساقی می‌خواهد تا می‌افزاید، زیرا یاران و مهمانان رسیده‌اند. او از می‌هایی سخن می‌گوید که اولیا و ابدال از آن چشیده‌اند و در عالم ظاهر و باطن تأثیرگذار بوده‌اند. شاعر همچنین به زیبایی ساقی و عشق به او اشاره می‌کند و از تأثیر عشق در دریدن پرده‌ها سخن می‌گوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و شعری است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، مفاهیم عشق و محبت مطرح شده در آن ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
غزل ۷۱۳ - ساقی زان می که می‌چریدند
ساقی زان میْ که می‌چَریدند
بِفْزایْ که یارَکان رَسیدند ۱
مهمان بِفُزود میْ بِیَفْزا
زان خُنْب که اولیا چَشیدند ۲
زان میْ که زِبوشْ جُمله اَبْدال
در خَلْقْ پَدید و ناپَدیدند ۳
ای ساقیِ خوب شُکْرِلِلَّه
کانْ رویِ نِکوت را بِدیدند ۴
ای آتشِ رَخْت سوز عُشّاق
در عشقِ تو رَخْت‌‌ها کَشیدند ۵
ای پَرده فروکَشیده بِنْگَر
کَزْ عشقْ چه پَرده‌‌ها دَریدند ۶
بِفْزایْ که یارَکان رَسیدند ۱
مهمان بِفُزود میْ بِیَفْزا
زان خُنْب که اولیا چَشیدند ۲
زان میْ که زِبوشْ جُمله اَبْدال
در خَلْقْ پَدید و ناپَدیدند ۳
ای ساقیِ خوب شُکْرِلِلَّه
کانْ رویِ نِکوت را بِدیدند ۴
ای آتشِ رَخْت سوز عُشّاق
در عشقِ تو رَخْت‌‌ها کَشیدند ۵
ای پَرده فروکَشیده بِنْگَر
کَزْ عشقْ چه پَرده‌‌ها دَریدند ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۷۱۲ - خوش باش که هر که راز داند
گوهر بعدی:غزل ۷۱۴ - اول نظر ارچه سرسری بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
