غزل ۷۰۵ - ای کز تو همه جفا وفا شد

ای کَزْ تو همه جَفا وَفا شُد
آن عَهْد و وَفایِ تو کُجا شُد؟ ۱

با رویِ تو سورْ شُد عَزاها
بی رویِ تو سورها عَزا شُد ۲

شُد بی‌قَدَمَت سَرا خَرابه
باز از تو خَرابه‌ها سَرا شُد ۳

از دَعوتِ تو فَنا شود هست
وَزْ هَجْرِ تو هست‌ها فَنا شُد ۴

ای کُشته مرا به جُرمِ آن که
از من راضی به جانْ چرا شُد ۵

آن تُخْمِ عَطایِ توست در جان
کو را کَفِ دستْ باسَخا شُد ۶

اِغْناتْ مُهَیِّج است جان را
وَرْ نی زِچه رویْ جانْ گدا شُد؟ ۷

گَر عاشقِ داد نیست جودَت
پس جانْ زِچه عاشقِ دُعا شُد؟ ۸

زد پَرتوِ ساقییت بر ابر
کَزْ عَکسِ تو ابرها سَقا شُد ۹

زد عَکسِ صَبوریِ تو بر کوه
تَسْکینِ زمین و مُتَّکا شُد ۱۰

زد عکسِ بُلندیِ تو بر چَرخ
مَعْنیِّ تو صورتِ سَما شُد ۱۱

از حُسنِ تو خاکْ هم خَبَر یافت
شُد یوسُفِ خوب و دِلْرُبا شُد ۱۲

از گفت بِدار چَنگ کَزْ وِیْ
بی گفتِ تو فَهمْ بانَوا شُد ۱۳