این شعر عرفانی و عاشقانه از حافظ، امیدواری به رسیدن یار و پایان غمها را بیان میکند. شاعر با استفاده از استعارههای زیبا مانند مسیحا، موسی، و بلبل، به انتظار برای نجات و وصال اشاره میکند. همچنین، تأکید بر اهمیت عشق و جستجوی معشوق در زندگی دارد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۱۱ - مژده ای دل که مسیحا نفسی میآید
که ز انفاس خوشش بوی کسی میآید ۱
از غم هجر مکن ناله و فریاد که دوش
زدهام فالی و فریادرسی میآید ۲
زآتش وادی ایمن نه منم خرم و بس
موسی آنجا به امید قبسی میآید ۳
هیچ کس نیست که درکوی تواش کاری نیست
هرکس آنجا به طریق هوسی میآید ۴
کس ندانست که منزلگه معشوق کجاست
این قدر هست که بانگ جرسی میآید ۵
جرعهای ده که به میخانهٔ ارباب کرم
هر حریفی ز پی ملتمسی میآید ۶
دوست را گر سر پرسیدن بیمار غم است
گو بران خوش که هنوزش نفسی میآید ۷
خبر بلبل این باغ بپرسید که من
نالهای میشنوم کز قفسی میآید ۸
یار دارد سر صید دل حافظ یاران
شاهبازی به شکار مگسی میآید ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.