این شعر عاشقانه از حافظ، زیبایی معشوق و تأثیر آن بر عاشق را توصیف میکند. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند لب شیرین، زلف مشکافشان، و چهرهٔ ماهگونه، عشق و شیفتگی خود را بیان میکند. همچنین، اشارهای به داستانهای عاشقانهٔ مشهور مانند فرهاد و شیرین دارد و در پایان بر حقیقت عشق تأکید میورزد.
این شعر حاوی مفاهیم عاشقانه و استعارههای پیچیده است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات تاریخی و ادبی نیاز به دانش پیشینه دارد که معمولاً در سنین بالاتر کسب میشود.
شماره ۱۰ - صورت خوبت نگارا خوش به آیین بستهاند
گوییا نقش لبت از جان شیرین بستهاند ۱
از برای مقدم خیل و خیالت مردمان
زاشک رنگین در دیار دیده آیین بستهاند ۲
کار زلف توست مشکافشانی و نظارگان
مصلحت را تهمتی بر نافهٔ چین بستهاند ۳
یارب آن روی است و در پیرامنش بند کلاه
یا به گرد ماه تابان عقد پروین بستهاند ۴
خط سبز و عارضت را نقش بندان خطا
سایبان از عنبر تر گرد نسرین بستهاند ۵
جمله وصف عشق من بودست و حسن روی تو
آن حکایتها که بر فرهاد و شیرین بستهاند ۶
حافظا محض حقیقت گوی یعنی سر عشق
غیر از این گویی خیالاتی به تخمین بستهاند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.