غزل ۶۶۵ - خنک جانی که او یاری پسندد

خُنُک جانی که او یاری پَسَندد
کَزو دوریشْ خود صورت نَبَندد ۱

تو باشی خنده و یارِ تو شادی
که بی‌شادیْ دَهانِ کَس نَخَندد ۲

تو باشی سَجده و یارِ تو تَعْظیم
که بی‌تَعْظیم هرگز سَر نَخَنبد ۳

تو باشی چون صدا و یارِ غارَت
چو آوازی به نَزدِ کوه و گُنبَد ۴

تو آدینه بُوی او وَقتِ خُطْبه
نه زادینه جُدا چون روز شَنْبد ۵

نِگَر آخِر دَمی در نَحْنُ اَقْرَب
نَظَر را تا نَجُنباند نَجُنبَد ۶

خیالی خوش دَهَد دل زان بِنازَد
خیالی زشت آرَد دل بِتُندد ۷

بَرِ او مَسْخره آمد دل و جان
گَهْ از صِلّه گَهْ از سیلیش رَنْدَد ۸

مَزَن سیلی چُنان که گیج گردم
زِ گیجی دور اُفْتَم زَاصْل و مَسْند ۹

خَمُش تا درس گوید آن زبانی
که لا باشد به پیشَش صد مُهَنَّد ۱۰

اگر گویی تو نِی را هی خَمُش کُن
بگوید با لَبَش گو ای مُؤیَّد ۱۱