این متن شعری است که در آن شاعر از دلی سخن میگوید که از غم و اندوه دور است و تنها با عشق و عاشقان همدم میشود. او آرزو میکند که غم از جهان رخت بربندد و همه به شادی و خوشی دست یابند. شاعر همچنین به مفاهیمی مانند توبه، سعادت و تغییر شخصیت افراد اشاره میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق فلسفی و اخلاقی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند توبه و تغییر شخصیت نیاز به تجربه و درک بیشتری از زندگی دارند.
غزل ۶۶۴ - دلی دارم که گرد غم نگردد
مَیی دارمْ که هرگز کَم نگردد ۱
دلی دارمْ که خویِ عشق دارد
که جُز با عاشقانْ هَمدَم نگردد ۲
خَطی بِسْتانم از میرِ سَعادت
که دیگر غَم دَرین عالَم نگردد ۳
چو خاص و عامْ آبِ خِضْر نوشَند
دِگَر کَس سُخرهٔ ماتَم نگردد ۴
اگر فاسِق بُوَد زاهِد کُنَنْدَش
وَگَر زاهِد بُوَد بَلْعَم نگردد ۵
چو یابد نَردبانْ بر چَرخْ شادی
زِ غَم چون چَرخْ پُشتَش خَم نگردد ۶
چو خُرَّم شاهِ عشقْ از دل بُرون جَست
کِه باشد که خوش و خُرَّم نگردد؟ ۷
زِ سایهیْ طُرِّههایِ دَرهَمِ او
زِ هر همسایهیی دَرهَم نگردد ۸
بِکُن توبه زِ گفتار اَرْچه توبه
از آن توبه شِکَن مُحْکَم نگردد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
من داستان ملت عشق را میخواندم که شخصیت شمس تبریزی به شدت من را جلب خود کرد و آرزو کردم که ای کاش شخصی همانند شمس در زندگی ام حضور داشته باشد که من را همچون شخصیت های دیگر داستان همچون کتابی بخواند .از شدت ناراحتی گریه کردم و به حیاط خانه مان رفتم و با خداوند سخن گفتم و از او تقاضا کردم آرزویم را به گوش شمس تبریزی برساند . سپس وارد دیوان شمس مولانا در گنجور شدم و شانسی با این قطعه برخورد کردم و به دنبال تفسیرش بودم که وارد سایت شما شدم .