غزل ۶۳۹ - آن سرخ قبایی که چو مه پار برآمد

آن سُرخْ قَبایی که چو مَهْ پار بَرآمَد
اِمْسال دَرین خِرقهٔ زَنگار بَرآمَد ۱

آن تُرک که آن سال به یَغْماش بِدیدی
آن است که اِمْسال عَرَب وار بَرآمَد ۲

آن یارْ همان است اگر جامه دِگَر شُد
آن جامه به دَر کرد و دِگَربار بَرآمَد ۳

آن باده همان است اگر شیشه بَدَل شُد
بِنْگَر که چه خوش بر سَرِ خَمّار بَرآمَد ۴

ای قومِ گُمان بُرده که آن مَشْعله‌ها مُرد
آن مَشْعَله زین روزَنِ اسرار بَرآمَد ۵

این نیست تَناسُخ سُخَنِ وَحْدَتِ مَحْض است
کَزْ جوششِ آن قُلْزُمِ زَخّار بَرآمَد ۶

یک قطره از آن بَحْر جُدا شُد که جُدا نیست
کادَم زِ تَکِ صَلْصَلِ فَخّار بَرآمَد ۷

رومی پنهان گشت چو دورانِ حَبَش دید
امروزْ دَرین لشکرِ جَرّار بَرآمَد ۸

گَر شَمسْ فرو شُد به غروب او نه فَنا شُد
از بُرجِ دِگَر آن مَهِ اَنْوار بَرآمَد ۹

گُفتار رَها کُن بِنِگَر آیِنِهٔ عِین
کان شُبْهه و اِشْکال زِ گفتار بَرآمَد ۱۰

شَمسُ الحَقِ تبریز رَسیده‌ست مگویید
کَزْ چَرخِ صَفا آن مَهِ اسرار بَرآمَد ۱۱