این متن شعری عرفانی است که به موضوعات الهی و معنوی میپردازد. شاعر از عظمت و قدرت خداوند سخن میگوید و بیان میکند که تنها خداوند است که میتواند حقایق عالم را درک کند. همچنین، شاعر به ناتوانی انسان در فهم کامل این حقایق اشاره میکند و بر این نکته تأکید میکند که تنها با شناخت خداوند میتوان به حقیقت دست یافت.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم پیچیدهی عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۶۱۶ - چونی و چه باشد چون تا قدر تو را داند؟
جُز پادشَهِ بیچون قَدْرِ تو کجا داند؟ ۱
عالَم زِ تو پُر نور است ای دِلْبَر دور از تو
حَقِّ تو زمین داند یا چَرخِ سَما داند ۲
این پَردهٔ نیلی را بادیست که جُنْبانَد
این بادِ هوایی نی بادی که خدا داند ۳
خِرقهیْ غَم و شادی را دانی که کِه میدوزَد؟
وین خِرقه زِ دوزَنده خود را چه جُدا داند ۴
اَنْدَر دلِ آیینه دانی که چه میتابَد؟
داند چه خیال است آن آن کَس که صَفا داند ۵
شِقَّهیْ عَلَمِ عالَم هر چند که میرَقصَد
چَشمِ تو عَلَم بیند جانِ تو هوا داند ۶
وان کَس که هوا را هم داند که چه بیچارهست
جُز حَضرتِ اِلّااللَّهْ باقی همه لا داند ۷
شَمسُ الْحَقِ تبریزی این مَکْر که حَق دارد
بیمُهرهٔ تو جانَم کِی نَردِ دَغا داند؟ ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.