متن از زبان خداوند خطاب به انسان است که به او توصیه میکند از دنیای مادی و عام فاصله بگیرد و به سوی عشق و ارتباط با خداوند (دلدار) حرکت کند. در نهایت، در تنهایی شبانه، این عشق الهی به سراغ انسان میآید.
متن دارای مفاهیم عرفانی و معنوی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با این مفاهیم ارتباط برقرار کنند.
رباعی ۱۹۷۰ - میفرماید خدا که ای هرجائی
از عام ببر که خاص آن مائی ۱
با ما خو کن که عاقبت آن دلدار
پیشت آید شبانگه تنهائی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.