شاعر از حضور ماه (معشوق) در کنار خود میگوید و از غیرت و حسادت خود سخن میراند. او از ماه میپرسد که چگونه میتواند در کنار او بنشیند، در حالی که ماه همهجا را دیده و شناختهشده است.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و غیرت است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، زبان شعر ممکن است برای سنین پایین پیچیده باشد.
رباعی ۱۹۶۷ - مه دوش به بالین تو آمد به سرای
گفتم که ز غیرتش بکوبم سر و پای ۱
مه کیست که او با تو نشیند یک جای
شب گرد جهان دیده و انگشت نمای ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.