رباعی ۱۹۵۰ - ماه آمد پیش او که تو جان منی

ماه آمد پیش او که تو جان منی
گفتش که تو کمترین غلامان منی ۱

هر چند بدان جمع تکبر می‌کرد
می‌داشت طمع که گویمش آن منی ۲