این متن به عشق و عقل اشاره دارد و بیان میکند که اگر عقل راهنمای عشق نبود، عاشقان چنین سرگشته و مضطرب نبودند. همچنین، اگر صدف نگران گوهر نبود، دهانش باز و عاشق و مضطرب نبود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که درک آن ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار باشد. همچنین، محتوای آن بیشتر مناسب مخاطبان بزرگسال است که توانایی تحلیل مفاهیم انتزاعی را دارند.
رباعی ۱۹۲۳ - گر عقل به کوی دوست رهبر نبدی
روی عاشق چنین مزعفر نبدی ۱
گر آنکه صدف را غم گوهر نبدی
بگشاده لب و عاشق و مضطر نبدی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.