متن درباره آمدن عید و آراستن خود برای دیدار است. شاعر از معشوق میخواهد که مانند عید به او توجه کند و از زیباییهای طبیعت در فصل بهار یاد میکند.
متن دارای مفاهیم شاعرانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان کمسن قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۹۰۷ - عید آمد و هرکس قدری مقداری
آراسته خود را ز پی دیداری ۱
ما را چو توئی عید بکن تیماری
ای خلعت گل فکنده بر هر خاری ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.