این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از لطف و رحمت الهی، قدرت و حمایت خداوند، و همچنین از عشق و وابستگی خود به خدا سخن میگوید. شاعر خود را همچون ماهی در دریای لطف خدا میداند و از غیرت و رحمت الهی یاد میکند. همچنین، به داستان یوسف و یعقوب اشاره میکند و از رهایی از مشکلات با کمک خدا سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کهن فارسی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۵۱۱ - همچو گل سرخ برو دست دست
همچو میی خَلْق زِ تو مَست مَست ۱
بازویِ تو قوسِ خدا یافت یافت
تیرِ تو از چرخْ بُرون جَست جَست ۲
غیرتِ تو گفت بَرو راه نیست
رَحْمَتِ تو گفت بیا هست هست ۳
لُطفِ تو دریاست و مَنَم ماهیاَش
غیرتِ تو ساخت مرا شَسْت شَسْت ۴
مَرهَمِ تو طالِبِ مَجروحهاست
نیست غم اَرْ شَستِ تواَم خَسْت خَسْت ۵
ای کِه تو نزدیک تَر از دَم به من
دَم نَزَنَم پیشِ تو جُز پَست پَست ۶
گر چه یکی یوسُف و صد گرگ بود
از دَمِ یعقوبِ کَرَم رَسْت رَسْت ۷
مَست هَمیگَرد دَرین شهرِ ما
دُزد و عَسَس را شَهِ ما بَست بَست ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.