شاعر از عشق و اشتیاق خود میگوید و التماس به ساقی دارد. وقتی ساقی جاه و جمال خود را نشان میدهد، شاعر از خود بی خود شده و تنها ساقی باقی میماند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیقتر این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات و مفاهیم عرفانی دارد.
رباعی ۱۸۷۷ - دوش از سر عاشقی و از مشتاقی
میکردم التماس می از ساقی ۱
چون جاه و جمال خویش بنمود به من
من نیست شدم بماند ساقی ساقی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.