در این متن، شاعر به ستایش معشوق میپردازد و او را سلطان زیبایی، نماد لطف و برهان، و جان عاشقان بیجان میخواند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که برای درک بهتر، به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارد. همچنین، زبان شعر ممکن است برای کودکان کمسنوسال پیچیده باشد.
رباعی ۱۸۶۳ - در عالم حسن اینت سلطان که توئی
در خطهٔ لطف شهره برهان که توئی ۱
در قالب عاشقان بیجان گشته
انصاف بدادیم زهی جان که توئی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.