شاعر در این ابیات از ناامیدی و حیرانی خود در برابر مرگ و نیستی سخن میگوید و بیان میکند که حتی در عالم عدم نیز نمیتواند آرام بگیرد. او از شیدایی بینظیر خود در هر دو جهان (دنیا و آخرت) یاد میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی درباره مرگ و نیستی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است باعث سردرگمی یا اضطراب شود.
رباعی ۱۸۵۷ - در دست اجل چو درنهم من پائی
در کتم عدم در افکنم غوغائی ۱
حیران گردد عدم که هرگز جائی
در هر دو جهان نیست چنین شیدائی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.