شاعر از عشق و سودای جانافزای خود میگوید و حالتی آواره و بیقرار در شهر تن خود را توصیف میکند که هر روز به منزلی و هر شب به جایی میرود.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانهای است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان شعری ممکن است برای سنین پایینتر نامناسب باشد.
رباعی ۱۸۲۸ - جانم دارد ز عشق جانافزائی
از سوداها لطیفتر سودائی ۱
وز شهر تنم چو لولیان آواره است
هر روز به منزلی و هر شب جائی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.