این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر به مخاطب خود (که احتمالاً معشوق یا خداوند است) میگوید که او جان و روشنبخش زندگیاش شده است. شاعر از تأثیر عمیق این وجود در قلب و ذهن خود سخن میگوید، گویی که این وجود در دلش ترانه میسراید و در سرش مانند باده به رقص درآمده است.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههایی مانند 'باده' ممکن است برای مخاطبان زیر 15 سال قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات و اصطلاحات عرفانی دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل میشود.
رباعی ۱۷۷۰ - ای آنکه تو جان بنده را جان شدهای
در ظلمت کفر شمع ایمان شدهای ۱
اندر دل من ترانهگویان شدهای
واندر سر من چو باده رقصان شدهای ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.